دو شعر (غزلی از سالهای پیش ازاین وکاری آزاد تازه )

(گریسته ای انگار....)

درکشف جاودانه ی خویش

                 از چشم های تو

         به شعر میرسد

                          نگاه من....

می بینی ام

      که بارانی ام هنوز....

 می شکوفد

          درنگی و رنگی کوتاه

                 در قوس بلند رنگین کمان چشمهات..

    تو هم انگار

        -اگرچه پنهان میکنی-

                   اما گریسته ای........

***

  و...  اماغزل

رودی از فاجعه آماده ی طغیان شده است

دست شومی ست که همبازی شیطان شده است

بازهم روح بهار است که راکد مانده ست

از خزانی که هماغوش درختان شده است

خوب میدانم از این راه نخواهد آمد

غایب خسته ی من طعمه ی طوفان شده است

**

با سکوتی که زچشمان شما میبارد

شعر از این کوچه گذشته ست وپشیمان شده است

باز این خاطره ی چهره ی تنهایی کیست

که تمام تن آیینه هراسان شده است!!!

***

نام تو بوی کدامین شب دریا دارد

که دلم در قدمت آینه باران شده است!

راه در معبد شب نیست دلم را بی تو

روح من دستخوش خشم خدایان شده است........