نازك دل

هق هقي كو كه شبي شانه بلرزاندمان

نه فقط شانه كه كاشانه بلرزاندمان

غزلي خواهم ازان دست،پرازاتش وزهر

كه بسوزددل مارا  ،نه بلرزاندمان

سايه اي شوم نشسته است به تاريكي تا

دردل اين شب ديوانه بلرزاندمان

عطر بغضي كه دراين فاصله هاپيچيده است

بايداينگونه صميمانه بلرزاندمان

اسماني ترازاينيم كه ميپندارند

شوق اب وعطش دانه بلرزاندمانم

***

انچنان خسته ونازك دل واشفته سريم

كه نسيم پر پروانه بلرزاندمان

(ازسروده هاي سال ۸۴)